بایگانی ها

چای ایرانی ، برنج ایرانی

ارسال شده توسط بابک شعبان نژاد گیلاکجانی ۱۷ مرداد - ۲۴ مشاهده - ارسال شده در مجلس و دولت
وزير جهاد و كشاورزي در نامه‌اي به معاون اول رئيس‌جمهوري، آقاي جهانگيري درخواست كرده‌اند كه در ادارات دولتي از چاي ايراني استفاده شود. وي در اين نامه يادآور شده است كه چای ایرانی به دلیل عدم استفاده از سموم شیمیایی، سالم‌ترین چای دنیا محسوب می‌شود. تداوم تولید این محصول که در سال‌های اخیر با حمایت دولت تدبیر و امید از رونق و افزایش قابل توجهی برخوردار بوده است، ضمن حفظ اشتغال و تأمین معیشت کشاورزان می‌تواند بخش مهمی از مصارف مردم عزیز کشور را تأمین كند.
کلیه دستگاه‌های اجرایی اعم از لشگری و کشوری چای مصرفی مورد نیاز خود را از کارخانجات تولیدکننده داخلی تأمین کنند. آقای حجتی در ادامه نامه خود، آمادگی سازمان چای کشور را برای همراهی و مشاوره در زمینه تأمین چای مصرفی دستگاه‌های اجرایی از طریق سندیکای کارخانجات چای‌سازی اعلام کرده است.
گزارش روزنامه شهروند در ١١/٥/١٣٩٦ برآورد كرده است كه كارمندان دولتي سالانه حدود ٣‌هزار تن چاي مصرف مي‌كنند كه اين مقدار حدود ٢٠‌درصد آمار رسمي توليد چاي در كشور است. و اين جزو كوچكي از نيازهاي كشور به چاي است كه سالانه بيش از صد‌ هزار تن چاي است و بقیه از طریق واردات تأمین می‌شود. اين حجم نياز به چاي هنگامی است كه توليد چاي ايراني نسبت به گذشته نصف شده است. اين وضعيت در شرايطي است كه مطابق گزارش روزنامه شهروند: «بیشتر باغ‌های چای ایران در مجاورت جنگل‌های طبیعی ایجاد شده‌اند. خاک جنگل‌های طبیعی سالیان ‌‌سال است از غنی‌ترین کود برگ و بقایای جنگلی تغذیه می‌کند. در نتیجه خاک باغ‌های چای ایرانی بسیار غنی و حاصلخیز است. از این گذشته آفتاب درخشان ایران و اقلیم شمال به چای ایرانی خاصیتی می‌دهد که دراصطلاح به آن «گس یا دبش» بودن می‌گوییم. مجموع این ویژگی‌های تولید به چای ایرانی عطر و طعم طبیعی می‌دهد که چای خارجی از آن بی‌نصیب است و تولیدکنندگان خارجی تلاش می‌کنند با اسانس و طعم‌های شیمیایی عطر و رنگ مصنوعی به چایشان ببخشند.
کیفیت بالای چای ایرانی موجب شده است که قیمت مرغوب‌ترین چای ایرانی تا کیلویی  ٦٠-٥٠‌ ‌هزار تومان نیز برسد و بنا به اعلام اتحادیه چایکاران ایران چای ایرانی به کشورهای اروپایی نظیر آلمان، انگلیس، سوئد و حتی آمریکا صادر شود. با وجود این ذائقه مصرف‌کننده ایرانی به چای بی‌کیفیت خارجی عادت کرده است؛ چایی که با طعم‌دهنده‌ها و رنگ‌دهنده‌های مصنوعی پول نفت کشور را از مرزها خارج می‌کند و بیشتر هم به جیب قاچاقچیان می‌ریزد.»
همچنين در سياست‌هاي رسمي اقتصادي كشور نیز همواره تأكيد شده است كه استفاده از توليدات داخلي تشويق شود و در اولويت قرار گيرد؛ ولي آيا راه‌حل آن صدور بخشنامه است؟ پيش از ورود به بحث تأكيد شود كه نويسنده اين يادداشت بيش از ١٠‌ سال است كه چاي ايراني مي‌نوشد و حتي براي میهمانان خود نيز از اين چاي استفاده مي‌كند ولي گمان نمي‌كند كه با صدور بخشنامه مسأله‌اي حل شود. يك نمونه مهم و مرتبط با موضوع كه اخيرا پيش آمد، خودكار است. با توجه به استفاده زياد نويسنده از خودكار، تأمين كيفيت آن را هميشه مقدم بر قيمت دانسته‌ام. خودكارهاي ايراني در شروع نوشتن كند عمل مي‌كنند، روان نيستند، فشار زيادي را به دست وارد مي‌كنند، ممكن است جوهر پس دهند، از نوك خودكار نيز جوهر اضافي بيرون مي‌آيد و در نتيجه متن را خراب مي‌كند، با تغييرات هوا دچار مشكل مي‌شوند، جوهر به جدار داخلي لوله مي‌چسبد و كارآيي آن كمتر مي‌شود و... البته اين مشكلات براي همه خودكارها حتی از یک مارک نيست ولي براي يك نويسنده بسيار مهم است كه ذهنش درگير كيفيت و مشكلات خودكار نشود؛ در غير اين صورت قادر به نوشتن نخواهد بود. لذا سال‌هاي زيادي است كه هميشه از خودكارهاي خارجي استفاده مي‌كند كه قيمت آنها ٣ تا ٤ برابر خودكار ايراني است؛ ولي در هفته گذشته كه براي حضور در جلسه‌اي به يك اداره رفته بودم، يك خودكار از روي ميز برداشتم تا مطلبي را يادداشت كنم. بسيار خودكار خوش‌دست و رواني بود. فكر كردم كه خارجي است. ولي ديدم كه برچسب آن ايراني است. در همان جلسه تعريف خودكار را كردم. شب از طريق اينترنت جست‌وجو كردم، ديدم قيمت آن ٥٠٠ تومان و حداقل يك‌سوم قيمت مشابه خارجي است. کامنت‌گذاران هم همه از این خودکار تعریف کرده بودند؛ بدون آن‌كه كيفيت پايين‌تري داشته باشد و حتي مي‌توان گفت بهتر هم بود. و از اين پس به‌طور قطع آن را مي‌خرم، نه فقط براي اينكه خيلي ارزان‌تر است، بلكه به اين دليل كه حس خوبي به من مي‌دهد كه بالاخره با خودكار ايراني مي‌توانم بنويسم. به ياد توليدكننده خودكار بيك خانواده رفوگران افتادم كه چگونه اين كار را انجام داده بود و چطور از ادامه کار، زماني عقب افتاديم و اكنون دوباره در حال بازسازي هستيم. مسأله چاي و هر كالاي ديگر ايراني نيز همين‌طور است. خريد داخلي آنها را نمي‌توان با صدور بخشنامه حل كرد. دستوري‌شدن خريد كالاي توليد داخل ممكن است نتيجه معكوس بدهد. الان مي‌توان بخشنامه داد كه ادارات دولتي خودكار مزبور را بخرند، چون حداقل كيفيت لازم را دارد. ولي اگر حمايت از توليد داخلي به گونه‌اي شود كه فروش آن تضمين شود و توليدكننده رقيبي جلوي خود نبيند، به مرور كيفيت آن از ميان خواهد رفت و پس از مدتي با هيچ ضرب و زوري و با هيچ قيمت حتي ارزاني هم نمي‌توان آن را فروخت.
چاي ايراني براي آن‌كه در سبد مصرف خانوار ايراني قرار گيرد، از يك سو نياز به فرهنگ‌سازي دارد؛ زيرا چاي ايراني ديردم است و با چاي خارجي كه در كمتر از چند دقيقه دم كشيده و آماده مصرف مي‌شود، فرق دارد و دم‌کردن آن کمی حوصله می‌خواهد؛ حدود ٢٠ دقيقه بايد صبر كرد تا دم بكشد. به علت مصرف چاي خارجي، ذائقه ما از چاي ايراني برگشته است و بايد قدري كوشش كرد تا تغییر کند. كساني كه مدتي چاي ایرانی را مي‌نوشند، مزه آن را حتي بهتر از چاي خارجي ارزيابي مي‌كنند ولي در ابتدا مزه آن قدري غير متعارف است. بايد تغييراتي در چاي ايراني داد كه به سليقه و ذائقه مصرف‌كننده ايراني نزديك شود؛ در هر حال سرعت دم‌كشيدن مسأله مهمي است. چاي مخلوط يك راه‌حل بود. وظيفه اصلي دولت و توليدكنندگان حل اين مشكلات است، در كنارش هم مي‌توان فرهنگ‌سازي كرد. بويژه اكنون كه مردم در امور بهداشتي و درماني و استفاده از مواد افزودني‌ها حساس شده‌اند. فراموش نكنيم چاي ايراني در همان منطقه و به دست همان مردمي توليد مي‌شود كه برنج ايراني توليد مي‌شود. در حالي كه چاي ايراني بايد با بخشنامه مصرف شود، ولی برنج ايراني به گونه‌اي است كه رستوران‌ها براي جلب مشتري تأكيد مي‌كنند كه برنج مصرفي آنان صد‌درصد ايراني است. بنابراين شاید ايرادي به صدور بخشنامه مذكور نباشد، ولي بايد در كنار آن اقدامات موثري براي بهبود كيفيت و قيمت و هماهنگي با ذائقه و سليقه مصرف‌كننده ايراني نيز صورت گيرد.

برچسب اخبار: #چای ایرانی ، برنج ایرانی
۰ نظر
  • منبع: ایانا